Καλώς ορίσατε

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Καλημέρα και σήμερα...

Δεν ξέρω που βρήκα χρόνο να κάνω αυτή την ανάρτηση!!!!Και δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω να την τελειώσω!!!!Άνοιξη μαζί με Πάσχα είναι συνδυασμός δύσκολος για όσους ζουν στην ύπαιθρο.... Άνθισαν και φέτος οι πασχαλιές...και μοσχοβόλησε ο τόπος....
 ...άνθισαν και τα χαμομήλια που σπεύσαμε να μαζέψουμε....
 ...τα βάλαμε σε μέρος σκιερό και καλά αεριζόμενο,σκεπασμένα με τούλι μέχρι να ξεραθούν...Το χαμομήλι είναι το "εκ των ων ουκ άνευ" βότανο στα σπίτια μας κυρίως για τις χαλαρωτικές-και άλλες- ιδιότητές του...Μάλιστα σήμερα φίλη από το ιστολόγιο(http://pokotali.blogspot.gr/) έχει μια πολύ κατατοπιστική ανάρτηση για την παρασκευή λαδιού από χαμομήλι και τον τρόπο που χρησιμοποιείται...Μαρία,σε ευχαριστούμε πολύ!!!!!
...κουραστικές οι ημέρες που πέρασαν αλλά και πολύ δημιουργικές...Μέσα σε αυτές φτιάξαμε τις λαμπάδες για τα δυο(από τα πέντε) μικρότερα βαφτιστήρια μας...Ένα κοριτσάκι...
...και ένα αγόρι...
...αλλά και  λαμπάδες στο σχολείο των παιδιών,πολλοί γονείς και παιδιά μαζί, που πουλήθηκαν σε μπαζάρ από τους μαθητές...
...ένα ακόμη δημιούργημα μικρο υφαντικής...
...οι αγαπημένες κουκουβάγιες...
...καπελάκια για τις μαρμελάδες και τα γλυκά των νονών μας...
...την αρχή από ένα έργο υφαντικής σε τελάρο(μόνο πότε θα τελειώσει μην ρωτήσετε)...
...τακτοποιήσαμε τα κουβάρια μας φτιάχνοντας έτσι τη δική μας ξεχωριστή παλέτα...
...αλλά το ομορφότερο όλων...ένα έργο υφαντικής σε τελάρο από το μικρότερο μέλος της οικογένειας,την κόρη μου-μόλις στη δευτέρα δημοτικού-που μας έκανε πολύ περήφανους....
...δεν καταλάβαμε πότε πέρασε ο καιρός και έφτασε το Σάββατο του Λαζάρου....πάντως τηρήσαμε το έθιμο και στολίσαμε το καλαθάκι της κόρης...όπως παλιά...όπως κάποτε το δικό μου....φτιάχνοντας γιρλάντες με αγριολούλουδα...
...Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα Βάια
Ήρθε η Κυριακή που τρών' τα ψάρια.
Ξύπνα Λάζαρε και μην κοιμάσαι
Ήρθε η μάνα σου απ' το παζάρι (από την πόλη)
Σου ‘φερε χαρτί και καλαμάρι (κομπολόι)
Οι κοτούλες σας αυγά γεννάνε
Κι οι φωλίτσες τους δεν τα χωράνε
Δώστε μας και μας να τα χαρούμε
Και του χρόνου πάλι να τα πούμε.

..και τη Μ.Πέμπτη βάψαμε και φέτος τα αυγά μας ...με κρεμυδόφυλλα(http://vasanakia.blogspot.gr/2012/04/blog-post_12.html)...
 ...και του χρόνου ευχόμαστε...
  ...να είμαστε όλοι καλά να τα ξαναβάψουμε....
 ...παρόλο που η ανάρτηση αυτή θυμίζει περισσότερο τηλεγράφημα...ήταν ίσως η ενέχουσα τη μεγαλύτερη προσπάθεια προκειμένου να πραγματοποιηθεί αφού έγινε κυριολεκτικά...στο πόδι...και κυρίως για να ευχηθούμε μέσα από την καρδιά μας σε όλους...
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!!!!

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Κολοκύθα γλυκό του κουταλιού...


Εκείνο το υπέροχο τραγανό γλυκάκι που με κερνούσε η θεία-Μαρία στην αυλή του σπιτιού της,κάτω από την πυκνή κληματαριά,κάθε φορά που την επισκεπτόμουν-παιδί ακόμα-...που με την πρώτη δαγκωνιά γέμιζε το στόμα μου σιρόπι και υπέροχες μυρωδιές...ποτέ δεν το ξέχασα και ήρθε η ώρα του...
 Αφορμή μια μεγάλη κολοκύθα λευκή που μου χάρισε ο εξάδελφός μου από τον κήπο του το Φθινόπωρο...Τόσο καιρό δεν μου πήγαινε η καρδιά να την κόψω...μου άρεσε μόνο να τη βλέπω...Όμως, προκειμένου να πάρω τους σπόρους για το ανοιξιάτικο σπορείο, πήρα την απόφαση να τη...θυσιάσω...
Την έκοψα λοιπόν στη μέση-με κάποια δυσκολία είναι αλήθεια-και καθάρισα το εσωτερικό από τους σπόρους...
...τους οποίους βέβαια φύλαξα αφού τους έπλυνα καλά...
...ύστερα έβγαλα την εξωτερική φλούδα(ξεφλούδισμα με το μαχαίρι με αρκετή δυσκολία λόγω του σκληρού περιβλήματος) και προσπάθησα να κόψω κομμάτια με το ειδικό εργαλείο που το λένε αρίδι...
...τα κατάφερα και πραγματικά ενθουσιάστηκα από την τελειότητα των ελατηρίων,όπως επίσης θαύμασα την υπομονή των παλιότερων γυναικών-μεταξύ των οποίων και της θείας μου-που έκοβαν όλη την κολοκύθα με το αρίδι...
...και κατόπιν το άφησα στην άκρη(δεν είναι για όλους τόση αξιοσύνη)και έκοψα την κολοκύθα κομμάτια μέτρια σαν πατάτες τηγανητές(εκ των υστέρων διαπίστωσα πως όσο πιο λεπτά είναι τα κομμάτια τόσο πιο τραγανό το γλυκό)...
...η συνταγή που ακολούθησα είναι σε γενικές γραμμές αυτή της γιαγιάς Δόμνας (http://grandmadomna.blogspot.gr/2013/02/blog-post.html) και μπορώ να σας βεβαιώσω πως είναι εκείνη η παλιά της θείας μου...Η ίδια αίσθηση στο στόμα,το ίδιο άρωμα και -κυρίως- το ίδιο τραγανό με εκείνο....Έβαλα λοιπόν τα κομμάτια σε ασβεστόνερο και τα άφησα λίγο περισσότερο από τις δύο ώρες της συνταγής,περίπου 4-5 ώρες(άλλοι με βεβαίωσαν πως αν τα άφηνα όλο το βράδυ θα ήταν ακόμη καλύτερα!!!)...
...ύστερα τα ξέπλυνα πολύ καλά με χλιαρό νερό...
...και τα έβαλα σε νερό όπου τα άφησα να πάρουν μια βράση...Κατόπιν πέταξα το νερό και επανέλαβα τη διαδικασία άλλη μια φορά(η συνταγή έλεγε τρεις φορές αλλά το φοβήθηκα γιατί μου φάνηκε πως η κολοκύθα μαλάκωσε)...
...και αφού τα στράγγιξα καλά...
...άρχισα να τα τρυπάω τρεις-τέσσερις φορές με μεγάλη σακοράφα...
...εδώ μάλλον πρέπει να επιστρατεύσετε όλη την οικογένεια...Αν τρυπούσα μόνη μου πέντε κιλά κολοκύθα θα χρειαζόμουν ένα μεροκάματο...
...κι ενώ το τρύπημα συνεχίζονταν,παράλληλα έβραζα το νερό με τη ζάχαρη(για πέντε κιλά καθαρισμένης κολοκύθας έβαλα πέντε κιλά ζάχαρη)έτσι ώστε να δέσει...
...κι όταν αυτό έγινε έριξα μέσα την κολοκύθα και την άφησα να πάρει μια βράση...Έσβησα τη φωτιά και άφησα το γλυκό μέσα στην κατσαρόλα τρεις ημέρες....
...κατόπιν πρόσθεσα τα μυρωδικά(κανέλα και αμπαρόριζα) και έδεσα το γλυκό κανονικά...
...το έβαλα σε καλά πλυμένα βάζα αφού κρύωσε (έτσι ελέγχω καλύτερα αν έδεσε καλά ώστε να μην είναι κομπόστα ή αν παραέδεσε ώστε να ζαχαρώσει).Επειδή το σιρόπι δεν έφτανε για να καλύψει όλο το γλυκό έβρασα κι άλλο σιρόπι που το προσθεσα στα βάζα.Ύστερα αποστείρωσα τα βάζα με το γλυκό βάζοντάς τα στο φούρνο μέσα σε ταψί στους 150 βαθμούς για μισή ώρα(το γλυκό να μην φτάνει μέχρι το χείλος του βάζου,τα καπάκια να μην είναι καλά βιδωμένα και τα βάζα να μην ακουμπούν μεταξύ τους).Όταν τα έβγαλα τα βίδωσα καλά και τα έβαλα ανάποδα να κρυώσουν...
...το χρώμα του γλυκού είναι το βαθύ κίτρινο....Η γεύση του καταπληκτική...Είναι ίσως το νοστιμότερο γλυκό του κουταλιού και αξίζει τον κόπο του ....
Η ανάρτηση αυτή ολοκληρώθηκε χθες αργά το βράδυ...Σήμερα το πρωί στην εκκλησία μας μαζί με τον καφέ μας κέρασε η κυρία-Πάτρα και γλυκό κολοκύθα...Κ Α Τ Α Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Ο!!!Ακόμη πιο τραγανό από το δικό μου!!!!Δεν έχασα την ευκαιρία...Άρπαξα χαρτί και μολύβι και σας μεταφέρω τη δική της εκδοχή...Έτσι το έφτιαχνε πάντα η μητέρα της,μου είπε...Καθαρίζει με τον ίδιο τρόπο την κολοκύθα και τη βάζει στο ασβεστόνερο όπου την αφήνει ένα ολόκληρο βράδυ...Το πρωί την ξεπλένει πολύ καλά και τη βάζει σε λεκάνη όπου ρίχνει μία κουταλιά της σούπας χυμό λεμονιού ή ξινό.Εκεί το αφήνει μια ώρα...Κατόπιν το ξεπλένει καλά και το βάζει στην κατσαρόλα μαζί με τη ζάχαρη(για 40 περίπου κομμάτια βάζει περίπου 1,5 κιλό ζάχαρη-περισσότερο με το μάτι).Το αφήνει εκεί όλη τη μέρα και το βράδυ το δένει...Η συνταγή μου φάνηκε ευκολότερη από τη δική μου και όλοι οι συνενορίτες μου με διαβεβαίωσαν πως έτσι ακριβώς τη θυμούνται από τις μανάδες και γιαγιάδες τους... Την επόμενη φορά αυτή τη συνταγή θα εφαρμόσω...Για όσους το τολμήσουν εύχομαι...ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!!!

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014

Καλημέρα και σήμερα...


...καλή και ευλογημένη Σαρακοστή...Φτάσαμε πάλι στην περίοδο της πνευματικής πάλης με τα πάθη μας...της ταπείνωσης,της χαρμολύπης,της αναζήτησης του ελέους...Φτιάξαμε και φέτος την Κυρά Σαρακοστή με ζυμάρι,την κεντήσαμε....
...τη στολίσαμε με τα "στολίδια" της περιόδου( οδηγίες και διακόσμηση στη σελίδα της Ελένης http://mazi-xeri-xeri.blogspot.gr/p/blog-page_4514.html την οποία και ευχαριστούμε)...στα χέρια της βάλαμε να κρατάει τον σταυρό για να θυμόμαστε πάνω του να σταυρώσουμε τον παλαιό άνθρωπο,τον γεμάτο πάθη...δεν βάλαμε το στόμα για να θυμόμαστε να τρώμε λίγο και να αποφεύγουμε την πολυλογία και την κατάκριση...έτσι όπως το λέει και το ποιηματάκι:
Την Κυρά Σαρακοστή
που είναι έθιμο παλιο
οι γιαγιάδες μας τη φτιάχναν
με αλεύρι και νερό
Για στολίδι της φορούσαν στο κεφάλι της σταυρό
και το στόμα της ξεχνούσαν
γιατί νήστευε καιρό
Και μετρούσαν τις ημέρες με τα πόδια της τα εφτά
κόβαν ένα τη βδομάδα, μέχρι να ρθει η Πασχαλιά!!!!!!
...την κρεμάσαμε δίπλα στην πόρτα της κουζίνας....κόψαμε ήδη και το πρώτο της ποδαράκι...
...ο καιρός στα μέρη μας πότε κλαίει...
...πότε γελάει...
...αλλά όσο κι κάνει ακόμη κρύο τα βράδυα...
...όλα το δείχνουν...είναι ολοφάνερο πως η Άνοιξη μπήκε με καμάρι...
...οι ανεμώνες στους αγρούς άνθισαν...

 ...οι μαργαρίτες στόλισαν και φέτος τα λιβάδια...
...χρώματα και υπέροχες ευωδίες στην αυλή μας...

...γέμισε το σπίτι ζωή και...τιτιβίσματα από τα νεογέννητα κοτοπουλάκια...
...γεννήθηκαν γερά και ζωηρούλικα...
...τρώνε σα μηχανές και μεγαλώνουν με ρυθμό τρελό...
...κομψοτεχνήματα τα νανάκια...
...οι δουλειές έχουν πληθύνει...όλα αυτή την εποχή θέλουν οργάνωση...ο κήπος,τα ζώα...Είναι και η εποχή των φυτωρίων,εποχή που βγάζουμε σπόρους και από τα είδη που δεν πήραμε το καλοκαίρι,όπως οι κολοκύθες...
 ...και οι μελιτζάνες,των οποίων ο σπόρος είναι δύσκολο να βγει το καλοκαίρι κι έτσι τον παίρνουμε αφού αφήσουμε τη μελιτζάνα να σαπίσει όλο το χειμώνα...


Τίποτα δεν πρέπει να αφήσει στην τύχη ένα αγροτικό σπίτι αν θέλει να έχει αυτάρκεια...Σήμερα,βέβαια,αυτό μπορεί να φαίνεται υπερβολικό αφού κάθε ανάγκη μας μπορεί να καλυφθεί και από άλλες πηγές όμως στα σπίτια των παππούδων μας η οργάνωση και η αυτάρκεια ήταν ζητήματα σοβαρά που αφορούσαν την επιβίωσή τους...
...ένα πολύ ωραίο κείμενο που βρήκα στην ακόλουθη σελίδα(http://users.sch.gr/vaxtsavanis/oikiaki_oikonomia.html ) μπορεί να αποδείξει του λόγου το αληθές...
    Τα παλιά χρόνια, ήταν συνεχής και αδιάκοπη η προσπάθεια της κάθε αγροτικής οικογένειας να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν περισσότερα είδη διατροφής, για να μπορέσει να θρέψει την πολυάριθμη φαμίλια της.
                Για την εξασφάλιση αυτών των αγαθών, των τόσο απαραίτητων για τη συντήρησή τους, λειτουργούσε ένα ολοκληρωμένο σύστημα παραγωγής τους από την ίδια οικογένεια. Τα προσφερόμενα προϊόντα προς αγορά, από τα παντοπωλεία, ήταν απρόσιτα. Αυτά τα παντοπωλεία ήταν κάτι σαν τα σημερινά super-market, γιατί πούλαγαν όλα τα είδη της εποχής. Εκτός από τα τρόφιμα είχαν λιπάσματα, θειάφι, είδη κιγκαλερίας, βαφές, πρόκες… μέχρι και ασπιρίνες. Όμως ο πολύς κόσμος δεν είχε χρήματα για να τα αγοράσει. Ειδικά οι φτωχοί αγρότες έπιαναν χρήματα στα χέρια τους μόνο το καλοκαίρι που πούλαγαν τα προϊόντα τους. Είναι γνωστό ότι αρκετά παλιά, το εμπόριο γινόταν με ανταλλαγή προϊόντων. Αργότερα μπήκε το βερεσέ (αγορά με πίστωση). Οι πιο τακτικοί πελάτες των καταστημάτων αυτών ήταν τα πιτσιρίκια, αν και δεν έκαναν μεγάλους λογαριασμούς, που αγόραζαν συνήθως καραμέλες, στραγάλια και κανένα ξερολούκουμο.

Το βασικό είδος διατροφής ήταν βέβαια και τότε το ψωμί και μετά το λάδι. Όμως ο μεγάλος αγώνας ήταν για το ψωμί της χρονιάς. Προσπάθεια του κάθε αγρότη ήταν να αυξήσει την παραγωγή του σιταριού και του κριθαριού, για να χορτάσει η οικογένειά του ψωμί. Βέβαια το αποτέλεσμα δεν ήταν πάντα θετικό. Τότε αναγκάζονταν να αγοράσουν στάρι ή έτοιμο αλεύρι.Ο πλάστης, το πλαστήρι, η πινακωτή (σανίδια χοντρά από κορμούς πεύκων με κοιλώματα ανάλογα το μήκος), η μεγάλη πήλινη ή ξύλινη λεκάνη ήταν τα χρειαζούμενα νοικοκυράς, η οποία ζύμωνε το ψωμί της οικογένειας για ολόκληρη εβδομάδα. Από το βράδυ της προηγούμενης ημέρας έπιανε το προζύμι. Ένα κομμάτι ζυμάρι που είχε φυλαγμένο στην παγωνιέρα από το ψωμί της προηγούμενης εβδομάδας, το δούλευε με νερό και αλεύρι, έτσι που να γίνει πηκτός χυλός και τον άφηνε κουκουλωμένο με μάλλινη κουβέρτα όλη τη νύχτα. Μ’ αυτή τη μαγιά, πολύ πρωί την άλλη μέρα ζύμωνε το ψωμί, το κουκούλωνε και πάλι με την κουβέρτα και το άφηνε να ανεβεί. Ύστερα κράταγε πάλι ένα κομμάτι ζυμάρι (προζύμι), για να κάνει το ψωμί της επόμενης εβδομάδας. Με το υπόλοιπο έπλαθε 4-5 μεγάλα καρβέλια (όσα και οι θέσεις της πινακωτής), που ήταν στρωμένη με βαμβακερές πετσέτες καλά αλευρωμένες. Δίπλωνε τις πετσέτες πάνω από τα ψωμιά και σκέπαζε την πινακωτή με την κουβέρτα, για να μην κρυώσει η ζύμη και για να φουσκώσει γρήγορα. Όταν φούσκωνε το ψωμί, έβαζε την πινακωτή στον ώμο και το πήγαινε στο φούρνο

    Στην είσοδο της αυλής του κάθε σπιτιού δέσποζε η παρουσία του φούρνου. Σπίτι χωρίς φούρνο δεν υπήρχε κι αυτό γιατί ψωμί έτοιμο δεν πουλιόταν τότε. Αν κάποια οικογένεια τύχαινε να μην έχει, τότε ζύμωνε λίγα ψωμιά και τα φούρνιζε στη γειτόνισσα. Αρτοποιός της οικογένειας ήταν η ίδια η μάνα. Οι νοικοκυρές συνήθως χρησιμοποιούσαν μεγάλη σκάφη,  γιατί ζύμωναν πολλά καρβέλια (7-10, από 3 οκάδες και πάνω το καθένα). Μ’ αυτά θα πέρναγαν πολλές μέρες, γιατί το ζύμωμα και το άναμμα του φούρνου ήταν μια πολύ κουραστική δουλειά. Μόλις τελείωνε το ζύμωμα, έπλαθε τα ψωμιά, τα έβαζε πάνω σε τάβλες ή στις πινακωτές και τα σκέπαζε για να «γίνουν» με τη ζεστασιά, οπότε και θα ήταν έτοιμα για το φούρνισμα.                 Μετά άναβε το φούρνο. Έριχνε στη συνέχεια κλαριά για να κάψει καλά, οπότε και θα ήταν έτοιμος για το ψήσιμο. Τα κλαριά τα έσπρωχνε με το φουρνόξυλο και τα άπλωνε σε όλα τα μέρη του φούρνου για να είναι ομοιόμορφο το κάψιμο. Όταν ο φούρνος ήταν έτοιμος, τότε τραβούσε προς τα έξω πάλι με το φουρνόξυλο όλα τα κάρβουνα και τα μάζευε προς το εξωτερικό της πόρτας του φούρνου. Μετά με την πανιάρα (ένα κοντάρι, πάνω στο οποίο είχε δεμένο ένα βρεγμένο χοντρό πανί) σκούπιζε καλά το δάπεδο του φούρνου, για να είναι καθαρό. Τότε ερχόταν η σειρά του μεγάλου ξύλινου φτυαριού. Έβαζε πάνω στο φτυάρι το κάθε καρβέλι, το χάραζε μ’ ένα μαχαίρι και το φούρνιζε. Τελευταία έβαζε την προπύρα την οποία άφηνε έξω-έξω, κοντά στην πόρτα του φούρνου. Η προπύρα ήταν ακριβώς ίδια με τη σημερινή λαγάνα που τρώμε κάθε Καθαρή Δευτέρα. Ετοιμαζόταν πολύ πιο γρήγορα απ’ τα άλλα ψωμιά και τρωγόταν ζεστή. Στα παιδιά άρεσε πολύ με τουλουμοτύρι, σαν πρωινό φαγητό.  Εκεί άναβε το φούρνο με ξύλα και όταν ο φούρνός πύρωνε, έβαζε με ένα ξύλινο φτυάρι τα ψωμιά.

Το λάδι δεν δημιουργούσε το ίδιο άγχος, και τούτο γιατί εκείνοι που δεν κάλυπταν τις ανάγκες της χρονιάς είχανε τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουν την έλλειψη αυτή. Μέλη της οικογένειας πήγαιναν και μάζευαν ελιές των μεγαλοπαραγωγών και αμείβονταν σε είδος και μ’ αυτό τον τρόπο κάλυπταν τις ανάγκες τους. Όταν λοιπόν εξασφαλιζόταν το ψωμί και το λάδι της χρονιάς, τότε ο επικεφαλής της οικογένειας έπαιρνε βαθιά ανάσα.
                Για όλα τα άλλα λειτουργούσε ο προαιώνιος θεσμός της οικιακής οικονομίας, δηλ. η οικογενειακή παραγωγή. Δεν αφήνανε καμία ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη, προκειμένου να εξασφαλίσουν τα μέσα διατροφής. Σπέρνανε φακές, ρεβίθια, φασόλια και φυτεύανε πατάτες, ντομάτες και μποστάνια. Τις μέρες της μουστιάς, οι νοικοκυρές βράζανε μούστο και τον κάνανε πετιμέζι. Το βάζανε σε σταμνιά - μικρά κιούπια - και το φυλάγανε για το χειμώνα. Αποτελούσε μια εξαιρετική τροφή για μικρούς και μεγάλους. Αντικαθιστούσε τη ζάχαρη, που ήταν ακριβή για τη φτωχολογιά. Μ’ αυτό γλύκαιναν, το τσάι του βουνού, το χαμομήλι και τη φασκομηλιά που έπιναν. Οι νοικοκυρές ετοίμαζαν και πολλές σταφίδες και τις αποθήκευαν για το χειμώνα. Όσο αφορά τις ντομάτες, όταν είχαν σχετικά μεγάλη παραγωγή, τις λιώνανε μέσα στα σκαφίδια, τις αλατίζανε, τις σουρώνανε, για να μείνει μονάχα ο χυμός και μετά μέσα στον τέντζερη τις βράζανε ώσπου να πήξουν κι έτσι κάνανε τον ντοματοπελτέ. Μετά τον βάζανε σ’ ένα κιούπι, ρίχνανε από πάνω λάδι, για να μην έρχεται σε επαφή με τον ατμοσφαιρικό αέρα και μουχλιάσει κι έτσι είχανε ντομάτα να περάσουνε όλο το χειμώνα. Με το γάλα της γίδας κάνανε μπόλικο γλυκοτραχανά. Κόβανε το στάρι στο χερόμυλο με τις δύο μεγάλες κυλινδρικές πέτρες, το κάνανε πλιγούρι και μετά το βράζανε μέσα στο γάλα. Ήτανε κι ο τραχανάς μια από τις περιζήτητες χειμωνιάτικες τροφές.

  Το βαγένι με το κρασί, ήταν απαραίτητο σε κάθε σπίτι. Επίσης σε πρώτη θέση και τα λάχανα, που τα έλεγαν σε κάποιες περιοχές και μάπες.
                Όσο αφορά τα ζώα τους, οι τσοπάνηδες των ορεινών χωριών το χειμώνα, εάν είχαν μεγάλο αριθμό από γιδοπρόβατα, για να τα προφυλάξουν από τη παγωνιά, τα φέρνανε να ξεχειμάσουν κατά τον κάμπο και εκεί τα σκάριζαν (=έβγαζαν) για να βοσκήσουν. Σ’ αυτούς τους τσοπάνηδες, παραχωρούσαν τα χωράφια τους με το χορτάρι οι ντόπιοι, και σε αντάλλαγμα έπαιρναν τουλουμοτύρι έτοιμο μέσα στ’ ασκιά και μαλλιά προβατίσια ή γίδινα, που αποτελούσαν βέβαια την πρώτη ύλη για τον αργαλειό της κάθε νοικοκυράς.

                ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Λαϊκές Παραδόσεις, Σταύρος Αβδούλος - Εκδόσεις Φιλίστωρ


 ...και πριν πιάσει για τα καλά η Άνοιξη και λείψει και ο ελάχιστος χρόνος για εργόχειρο ας παρουσιάσω και τα τελευταία πλεκτά που κατάφερα να φτιάξω στηριγμένη στις πληροφορίες από το διαδίκτυο...Τα λουλουδάκια είναι από το ιστολόγιο( http://littlewoollie.blogspot.gr/ )...

 ...προσαρμοσμένα στις ανάγκες του δκού μου εργόχειρου...



...τόσο ζωντανά που μπερδεύονται ακόμη και οι πεταλούδες...
...να δω τι θα τα κάνω τόσα μόμπιλε....
...όμως το χέρι μου δε λέει να σταματήσει....έχει κολλήσει στα πλεκτά εργόχειρα...Το πάθος του αρχάριου...
...όπως πολύ άρεσαν στην κόρη μου και τα πλεκτά γάντια με τις κουκουβάγιες...ζεστά και χαρούμενα...από το ιστολόγιο ( http://thegreendragonfly.wordpress.com/ )...


...τόλμησα και τα λαγουδάκια που σας έλεγα...μπελαλίδικα και για γερά νεύρα...ειδικά όταν φτάνω στα αυτιά τους...από το ιστολόγιο (http://thegreendragonfly.wordpress.com/ )...
...χαριτωμένα όμως...
...πολύ γουστόζικες και οι καρδούλες που στόλισαν το δωμάτιο της κόρης μου...από το ιστολόγιο (http://bunnymummy-jacquie.blogspot.gr/ )...
 
...αλλά και τα καπελάκια που στόλισαν τα βαζάκια με τη μαρμελάδα...

...πολλά χρώματα,τα χρειάζεται η μουντάδα των καιρών...
...έφτιαξα κι άλλη μία δόση από αυτή την καταπληκτική μαρμελάδα νεράντζι, που έγινε ανάρπαστη...
...αλλά πιο περήφανη είμαι για το γλυκό κολοκύθα που τόλμησα και έγινε πραγματικά υπέροχο -αν και πραγματικά μπελαλίδικο...τέσσερις μέρες μου πήρε-για το οποίο θα κάνω ξεχωριστή ανάρτηση γιατί...του αξίζει...
...με αυτά κι αυτά,λοιπόν,σας αφήνω...Το γλυκό κολοκύθα είναι έτοιμο και πρέπει να το βάλω σε βάζα και να το αποστειρώσω...Σκέφτομαι τη δουλειά που χρειάζεται και το πόσο δύσκολο είναι να πληρωθεί η δουλειά αυτή...Αξίζουν τα χειροποίητα γενικά και προσφέρουν το αίσθημα της πληρότητας σε όποιον καταπιάνεται αλλά και το συναίσθημα της αδικίας αν προσπαθήσει να επιβιώσει από αυτά...Σας εύχομαι...καλημέρα και σήμερα!!!!