Καλώς ορίσατε

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2020

CARPE DIEM (Κέντημα 0,90 Χ 0,47 με σταυροβελονιά,ριζοβελονιά και κομποβελονιά)


...γιατί μόνο το σήμερα υπάρχει,φίλε μου...Το παρελθόν πέρασε ανεπιστρεπτί και το μέλλον παίρνει σάρκα μόνο στις προσδοκίες μας...η μόνη πραγματικότητα είναι το παρόν,το τώρα,αυτή ακριβώς η στιγμή... Γι αυτό ΣΗΜΕΡΑ να ζήσουμε-όχι να επιβιώσουμε...να ζήσουμε- ΣΗΜΕΡΑ να σχετιστούμε- αυτή είναι η φυσική κατάσταση των προσώπων...η μόνη που γεμίζει την ψυχή χαρά- ΣΗΜΕΡΑ να δημιουργήσουμε-η δημιουργία είναι συστατικό κομμάτι μας και χωρίς αυτό είμαστε μισοί... Άδραξε την ημέρα που ξημέρωσε...ζήσε την ακριβώς όπως σου χαρίστηκε...αυτή είναι η μόνη μας πραγματικότητα... (Αφιερωμένο σε φίλους αγαπημένους)

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2020

Υφαντική...δια πάσαν νόσον...

 ...ημέρα εγκλεισμού...ποιος νοιάζεται πλέον... εν μέσω καταστάσεων δύσκολων αλλά όχι πρωτόγνωρων για την ανθρωπότητα και τη χώρα μας...-πριν λίγο καιρό,προφητικά διαλέγοντας ξαναδιάβασα το "Βαρδιάνος στα σπόρκα" του κυρ-Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη...- και προκειμένου να κρατήσουμε ένα μέρος της ψυχικής μας υγείας που βάλλεται πανταχόθεν...
...κι ενώ η φύση βρίσκεται στην ομορφότερη ώρα της...
 ...όχι μόνο λόγω εποχής...
 ...αλλά και γιατί πήρε μια βαθιά ανάσα από την έλλειψη παρεμβατικότητας του σύγχρονου ανθρώπου(κάτσαμε επιτέλους στα σπίτια μας και ξένοιασε η γη από τους δυνάστες της...)
 ....με βοηθούς ...τους καλύτερους...ρίξαμε στημόνι για ύφασμα...
 ...είχαμε και πάλι τις ατυχίες και τις αστοχίες μας...αλλά τελικά καταφέραμε να ρίξουμε αρκετά καλά στημόνι με νήμα ολόμαλλο... ...το σχέδιο του στημονιού ήταν καθαρά πειραματικό...δηλαδή... δεν υπήρχε σχέδιο ...ούτε και καθαρή εικόνα για το τι θα γινόταν το ύφασμα που θα προέκυπτε...
...ο χρόνος που μας πήρε να το υφάνουμε ήταν μόλις μια ημέρα...από το πρωί...
 μέχρι το σούρουπο...περισσότερο χρόνο ήθελα για να κατέβω στην κοντινή πόλη και να αγοράσω ένα κομμάτι ανάλογου υφάσματος...
 ...τα νήματα ήταν περισσεύματα από τα υφαντά και τα πλεκτά που κατά καιρούς φτιάχνουμε στο σπίτι...
 ...το αποτέλεσμα μας άρεσε πολύ...το ύφασμα βγήκε μαλακό,φίνο (οι φωτογραφίες σίγουρα το αδικούν)...
 ...υπήρχε βέβαια μεγάλη ατέλεια στην ούγια...μάλλον θα απευθυνθώ στη φίλη Τζένη που δουλεύει πολλά χρόνια αυτό τον αργαλειό και που πάντα είναι πρόθυμη να βοηθήσει... (την ευχαριστώ ολόψυχα για τη βοήθεια που μου έδωσε μέχρι τώρα)...ώστε να δω που έκανα λάθος ...
 ...όμως γενικά είμαι πολύ ευχαριστημένη...ήδη οραματίζομαι τη μετατροπή του υφάσματος σε μια φούστα για την κόρη μου...(εγώ την οραματίζομαι...αυτή ούτε να το ακούσει😡...)
 ...πάντως για λίγο δέχτηκε να γίνει το μοντέλο...καλό αυτό...😀
... σίγουρο είναι  επίσης πως με αυτό τον τρόπο δεν καταλάβαμε πως πέρασαν δύο ημέρες...κι αυτό ακόμα καλύτερο...😄😏

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2020

Ένας μικρός "οικιακός " αργαλειός...

 Στα σπίτια των Ελλήνων της υπαίθρου μέχρι...όχι πολλά χρόνια πριν... πάντα υπήρχε ένας αργαλειός... Είτε ήταν μόνιμα στημένος στο υπόγειο του αγροτικού σπιτιού είτε τον έστηναν και τον "αρμάτωναν" κάθε καλοκαίρι υφαίνοντας όσα χρειάζονταν για ολόκληρο το χρόνο, ο αργαλειός αποτελούσε ένα απαραίτητο εργαλείο της οικιακής οικονομίας... Εκεί ύφαιναν τα χαλιά,τις κουρελούδες αλλά και τα ρούχα των μελών της οικογένειας,τις πετσέτες και τα προικιά των νεότερων μελών...

Από όσες αναμνήσεις έχω εκείνων των χρόνων, θυμάμαι την υφαντική σαν ένα πανηγύρι... Η περίοδος του αργαλειού για το πατρικό σπίτι της μητέρας μου άρχιζε τον Ιούνιο με το "ρίξιμο" του στημονιού στα αλώνια του χωριού.Η γιαγιά μου "έριχνε" πολλά μέτρα στημόνι πάνω σε πασσάλους που είχε μπήξει στο έδαφος...Ήταν δουλειά δύσκολη και απαιτούσε χέρια και απόλυτη προσήλωση...Όλες οι γυναίκες της οικογένειας ήταν παρούσες...
 Ακολουθούσε το πέρασμα του στημονιού στον αργαλειό...λεπτοδουλειά κι αυτή που απαιτούσε μεγάλη υπομονή... Και μετά...άρχιζε το πανηγύρι... Ο αργαλειός σταματούσε να χτυπάει μόνο αργά το βράδυ...Οι γυναίκες ύφαιναν σε βάρδιες...μόλις κουράζονταν η μία έπαιρνε τη θέση της η άλλη...Τα γέλια,τα πειράγματα έδιναν και έπαιρναν(αναρωτιέμαι που έβρισκαν εκείνο το ασταμάτητο γέλιο όλες αυτές οι κατακουρασμένες γυναίκες ...είχαν στην πλάτη τους το σπίτι-καμία σχέση με τις σημερινές πολυτέλειες- τα ζώα, τα χωράφια...κι όμως ήταν χαρούμενες...μάλλον έβρισκαν ικανοποίηση σε όσα είχαν και όχι στον αγώνα να βρουν όλο και περισσότερα...όλο και καλύτερα..).
Αν πεις δε για τη δημιουργικότητά τους...πραγματικά ασυναγώνιστη...συνδύαζαν με μεγάλο μεράκι τα νήματα( από τα πρόβατα του παππού μου που το χειμώνα μετατρέπονταν σε νήματα,βάφονταν και περίμεναν τη σειρά τους )αλλά και τα ταπεινά κουρελάκια που είχαν κόψει,συνδυάσει και ράψει επίσης από τον προηγούμενο χειμώνα...
...εκεί ήταν που αγάπησα την υφαντική...Δεν ήταν μόνο η δυνατότητα έκφρασης που έδινε στην υφάντρα...αλλά και η χρηστική της ιδιότητα...με ενθουσίαζε -και με ενθουσιάζει ακόμη- η δυνατότητα που έδινε στα σπίτια να είναι σε ένα μεγάλο μέρος αυτάρκη (ακόμη και σήμερα η αυτάρκεια στην καθημερινότητα είναι μέσα μου συνδυασμένη με την ελευθερία).Σήμερα είναι πολύ δύσκολο να φανταστούμε πως θα μπορούσαμε να ντυθούμε χωρίς να επισκεφτούμε ένα κατάστημα ή δύο ή περισσότερα...Για τους ανθρώπους τότε ήταν αυτονόητο...
...για όλους τους παραπάνω λόγους χάρηκα πραγματικά πολύ όταν διαπίστωσα πως αυτή η τάση της χρηστικής υφαντικής επανέρχεται δυναμικά στο εξωτερικό... Πολλές γυναίκες εκεί γνέθουν το μαλλί ώστε να γίνει νήμα,χρησιμοποιώντας αδράχτια ή τροχούς ,και το υφαίνουν παράγοντας ύφασμα και φτιάχνοντας με αυτό τα ρούχα τους...
Τα κίνητρα,βέβαια,δεν είναι ίδια με εκείνα των παλιότερων γυναικών που κινούνταν από την ανάγκη...Σήμερα περισσότερο στηρίζεται αυτή η τάση σε μία άποψη που λέει πως είναι σίγουρα δημιουργικότερο,υγιεινότερο και οικολογικότερο να φτιάχνει κανείς τα ρούχα του,γιατί έτσι εκτιμά τον κόπο και προσέχει τα δημιουργήματά του...δεν συσσωρεύει ρούχα περισσότερα από όσα χρειάζεται...χρησιμοποιεί υλικά και βαφές που μπορεί να ελέγχει την ποιότητά τους και φοράει κάτι πολύ αντιπροσωπευτικό της προσωπικότητάς του... 
...οι αργαλειοί που χρησιμοποιούν είναι μικροί, αποθηκεύονται εύκολα, παράγουν ύφασμα σεβαστού πλάτους (από 20 έως 80 εκατοστά) και μπορούν γρήγορα να τους χρησιμοποιήσουν ακόμη και οι αρχάριοι στην υφαντική και είναι αρκετά οικονομικοί για τις δυνατότητές τους. Επίσης έχουν το πλεονέκτημα πως η υφάντρα "ρίχνει" μόνη της αρκετά εύκολα το στημόνι της.Αυτό είναι πολύ σημαντικό,καθώς στους μεγάλους αργαλειούς συνήθως ρίχνουμε πολλά μέτρα στημόνι κι έτσι αν κάποιος θέλει να έχει ευελιξία πρέπει να έχει πολλούς αργαλειούς ώστε να υφάνει διαφορετικά είδη όπως κουρελούδες, πετσέτες,καρώ υφάσματα,χαλιά ....
Έναν τέτοιο αργαλειό προμηθεύτηκα πρόσφατα και ενθουσιάστηκα τόσο που θέλησα να μοιραστώ την εμπειρία με όσους ενδιαφέρονται για τη χρηστική υφαντική...Εδώ και πολλά χρόνια έχω έναν μεγάλο αργαλειό που είναι όμως στημένος σε χώρο έξω από το σπίτι,μη θερμαινόμενο...με αποτέλεσμα να τον χρησιμοποιώ μόνο καλοκαίρι... Τώρα είδα μπροστά μου τη δυνατότητα να έχω έναν αργαλειό στο σπίτι μου,εύχρηστο και βολικό στην αποθήκευση!!Η συναρμολόγηση του αργαλειού ήταν εύκολη σχετικά ...με τη βοήθεια οπωσδήποτε κάποιου που του αρέσουν οι κατασκευές... Το "ρίξιμο" του στημονιού ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία(υπάρχουν πολλά βίντεο στο διαδίκτυο πολύ κατατοπιστικά).
 Παρόλα αυτά  έκανα αρκετά λάθη για αρχή και το στημόνι είχε πολλά "μπόσικα",τα οποία κάλυψα κατά την ύφανση χρησιμοποιώντας ξυλάκια κυλινδρικά...Εξαιτίας αυτού αποφάσισα να χρησιμοποιήσω  το όχι πολύ επιτυχημένο στημόνι ώστε να φτιάξω μια κουρελού που δεν έχει τις απαιτήσεις του υφάσματος στην τελειότητα του στημονιού...
...το επόμενο στάδιο ήταν να περάσω τις κλωστές από το χτένι στο οποίο είναι ενσωματωμένα τα μιτάρια με ένα πολύ έξυπνο σύστημα... Αυτό ήταν εύκολη και γρήγορη εργασία...Έδεσα τα στημόνια και ο αργαλειός ήταν έτοιμος για χρήση...Αν κάποιος με ρωτήσει  κατά πόσο μπορεί ένας αρχάριος να ρίξει στημόνι σε έναν τέτοιο αργαλειό θα έλεγα πως, αν γίνεται, καλό θα ήταν να παρακολουθήσει ένα σύντομο σεμινάριο από αυτά που γίνονται πλέον και στην Ελλάδα.Αν όμως δεν μπορεί, με λίγο παραπάνω κόπο ώστε να ψάξει στο διαδίκτυο και προσωπικό πειραματισμό  θα μπορέσει τελικά να αρματώσει τον αργαλειό του...
...και μετά...το πανηγύρι...είτε κουρέλια χρησιμοποιήσετε είτε νήματα ...οι δυνατότητες δημιουργίας είναι πραγματικά πολλές...
 ...δύο μέρες ήταν αρκετές για μια απλή κουρελού με πλάτος 78 περίπου εκατοστά και μήκος περίπου1.50 μέτρο...
 ...στρώθηκε ήδη...Το επόμενο βήμα είναι η παραγωγή υφάσματος...
 ...πιο κάτω θα παραθέσω κάποιες φωτογραφίες ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ  σχετικές με τα υφαντά που μπορείτε να έχετε χρησιμοποιώντας έναν αργαλειό τέτοιου τύπου...H  Sarah Howard
είναι μια πολύ καλή υφάντρα ...παράγει ύφασμα με το οποίο ράβει εξαιρετικά ρούχα...Στη σελίδα της θα βρείτε πολλές ιδέες ...



...εξίσου βοηθητικές είναι και οι ομάδες ανθρώπων που χρησιμοποιούν τέτοιου τύπου αργαλειούς... Η παρακάτω ομάδα είναι μία από αυτές... https://www.facebook.com/groups/488174791222202/?multi_permalinks=2953815167991473&notif_id=1583593423586321&notif_t=group_activity  Υπάρχουν όμως και πολλές άλλες στο facebook...
Με την ελπίδα πως σας μετέδωσα ένα μέρος από τον ενθουσιασμό μου για την ενασχόληση με τη χρηστική υφαντική...σας αφήνω...Εύχομαι να το τολμήσετε και γρήγορα να ξαναβρεί ο αργαλειός τη θέση του στα ελληνικά σπίτια...

Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2020

Στους δασκάλους μου...

ΚΕΝΤΗΜΑ ΜΕ ΣΤΑΥΡΟΒΕΛΟΝΙΑ  0,34 Χ0,2
Στους δασκάλους μου...όσους με τη συνέπεια των λόγων και των πράξεών τους,με ενέπνευσαν,μου άνοιξαν ένα παράθυρο στη γνώση και στη στάση απέναντι στη ζωή...όσους με έμαθαν να ζω με αξίες ανεκτίμητες,να είμαι υπεύθυνος πολίτης και άνθρωπος,όσους με βοήθησαν να εκτιμήσω τον κόπο και τους καρπούς του...όσους ήξεραν να "χάνονται" στην τάξη έτσι ώστε να "δίνουν χώρο " στους μαθητές τους να ανθίζουν...
ΚΕΝΤΗΜΑ ΜΕ ΣΤΑΥΡΟΒΕΛΟΝΙΑ ΑΠΟ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΚΛΩΣΤΩΝ
...αλλά και σε όσους με απογοήτευσαν με τις πολλές ανθρώπινες αδυναμίες τους,γιατί μου έμαθαν κι αυτοί-άθελά τους έστω-να αγωνίζομαι για το άδικο και παράλογο και να θεωρώ τα πάντα "μάθημα¨στη ζωή μου και -κυρίως- γιατί μου γκρέμισαν τις αυταπάτες πως υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι...
ΚΟΣΜΗΜΑ ΥΦΑΝΤΟ
Όλοι τους πολύτιμοι για τη ζωή μου...


Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2019

Ο Παπαδιαμάντης στο συλλογικό κέντημα...


Καιρό είχα να μπω στο διαδικτυακό σπιτάκι μου... Το βρήκα σκονισμένο και παραπονεμένο...μου έλειψε η ενασχόληση του blogger...όπως και η επαφή με τους διαδικτυακούς φίλους... Είναι ο χρόνος -αυτός ο πανδαμάτωρ- που δεν μου επέτρεψε τόσον καιρό να επικοινωνήσω μέσω του ιστολογίου μου... Και ο λόγος που αποφάσισα τώρα να...του ξεφύγω και να κάνω αυτή την ανάρτηση είναι για να μιλήσω σχετικά με το εγχείρημα του συλλογικού κεντήματος, που έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό βέβαια, αλλά υπάρχει ακόμη χρόνος να δηλώσετε τη συμμετοχή σας!!

Η ιδέα ήταν της φίλης Κλαυδίας Μάμαλη ( http://katoapotinakropoli.blogspot.com/ ) !! Ένα έργο με πολλούς δημιουργούς, πολλές κεντήστρες ενωμένες σε ένα θέμα...αυτό του Ελληνικού Πολιτισμού!! Η ομάδα συστάθηκε πολύ γρήγορα στο facebook... ( https://www.facebook.com/groups/512543865776910/ ).Εκεί μπορείτε να δείτε όλες τις λεπτομέρειες του εγχειρήματος,καθώς και τη φιλοσοφία του και τον σκοπό του!!!

Τα έργα που έχουν ήδη συγκεντρωθεί είναι πολλά και ξεχωριστά!! Το καθένα έχει πάνω του τη σφραγίδα της κεντήστρας που το δημιούργησε,τον κόπο και το μεράκι της!! Σήμερα θα παρουσιάσω από εδώ τη δική μου συμμετοχή. Στο σύνδεσμο που σας έδωσα πιο πάνω μπορείτε να δείτε όλα τα έργα που είναι έτοιμα,αλλά και αυτά που περιμένουν τους δημιουργούς ώστε να πάρουν "σάρκα και οστά" !!
Τον Κυρ-Αλέξανδρο διάλεξα να ιστορήσω...τον αγαπημένο μου λογοτέχνη,τον Άγιο των γραμμάτων μας... Και το έκανα με όλη μου την αγάπη...προσπάθησα να τιμήσω τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη όχι μόνο σαν τον σημαντικότερο λογοτέχνη μας,αλλά-κυρίως- σαν τον ευεργέτη μου,τον παρηγορητή μου, αυτόν που κατανόησε τον άνθρωπο όπως ακριβώς είναι...με τα πάθη του ,τις αδυναμίες του αλλά και το μεγαλείο του...Εύχομαι να κατάφερα να ανταποκριθώ έστω και ελάχιστα ...
Επίσης εύχομαι ολόψυχα πολλές ακόμη κεντήστρες να ενδιαφερθούν για το καταπληκτικό αυτό εγχείρημα που πολλούς -ένας από αυτούς κι εγώ-έχει ενθουσιάσει και ενώσει...


Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2019

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΚΕΝΤΗΜΑΤΟΣ ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΜΗΝΕΣ ΚΑΙ Η ΚΙΒΩΤΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


Έφτιαξα αυτό το κέντημα για τα παιδιά μου...έβαλα πάνω σε κάθε βελονιά του όλη μου την αγάπη και την έγνοια... Μια αγκαλιά κέντησα να τα χωράει σε καιρούς δύσκολους... Κι αυτή η αγκαλιά χωράει πολλά παιδιά ακόμη...Τόσο τα παιδιά των γυναικών που ζήτησαν να το κεντήσουν όσο και -ακόμη περισσότερο- τα παιδιά της ΚΙΒΩΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ... ( https://www.kivotostoukosmou.org/el/ )... Διαθέτω λοιπόν με όλη μου την αγάπη το σχέδιο αυτού του κεντήματος υπέρ της ΚΙΒΩΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ και του ανεκτίμητου έργου που επιτελεί... Για να αποκτήσετε το σχέδιο του κεντήματος "ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΜΗΝΕΣ" ακολουθήστε τα παρακάτω βήματα:
1.Το αντίτιμο του σχεδίου θα πρέπει να κατατεθεί σαν δωρεά στους λογαριασμούς της ΚΙΒΩΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ( https://www.kivotostoukosmou.org/el/ipostirikse-mas ) Αν επιλέξετε άλλον τρόπο να δώσετε τη δωρεά σας (με επιστολή προς την ΚΙΒΩΤΟ ή ιδιοχείρως) συνοδεύστε το με την επισήμανση πως πρόκειται για το σχέδιο του κεντήματος ΔΩΔΕΚΑ ΜΗΝΕΣ και κατόπιν επικοινωνήστε με μήνυμα μαζί μου.
2.Το αντίτιμο του σχεδίου ορίζεται σε τουλάχιστον 15 ευρώ. Αυτό σημαίνει πως ,αν κάποιος έχει τη δυνατότητα και τη διάθεση, μπορεί να προσφέρει και περισσότερα χρήματα σαν δωρεά προς την ΚΙΒΩΤΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. Στην παραπάνω διεύθυνση θα βρείτε και οδηγίες για όσους θέλουν να τους αποσταλεί απόδειξη της δωρεάς τους.
3. Στην κατάθεση που θα κάνετε πρέπει να βάλετε σαν αιτιολογία ΣΧΕΔΙΟ ΚΕΝΤΗΜΑΤΟΣ ΔΩΔΕΚΑ ΜΗΝΕΣ.
4. Κατόπιν θα στείλετε σε μήνυμα στη σελίδα ( https://www.facebook.com/yfantra2.gr/ ) ή στον προσωπικό μου λογαριασμό ( https://www.facebook.com/profile.php?id=100001998628873 )τη φωτογραφία του αποδεικτικού της κατάθεσης-δωρεάς που κάνετε(Αν υπάρχουν πάνω του προσωπικά στοιχεία σας παρακαλώ να τα κρύψετε.Με ενδιαφέρει μόνο το όνομα και το ποσό της δωρεάς).
5.Αμέσως μετά θα σας αποστείλω ευδιάκριτες του κεντήματος φωτογραφίες τις οποίες θα μπορείτε να εκτυπώσετε σε έγχρωμες φωτοτυπίες ώστε να κεντήσετε ή και να βγάλετε το σχέδιο κατευθείαν από αυτές μέσω του Η/Υ ή του κινητού σας. Σχέδιο πάνω σε πλέγμα δεν έχω γιατί το κέντημα συντέθηκε, με πολύ κόπο, όλο κατευθείαν πάνω στον καμβά. Από τις φωτογραφίες άλλωστε είναι πολύ πιο ξεκούραστο να κεντάει κανείς.
6.Τα σχέδια του κεντήματος αφορούν αποκλειστικά και μόνο το δωρητή. Τα πνευματικά δικαιώματα της πρωτότυπης σύνθεσης έχουν νομίμως κατοχυρωθεί.Ευελπιστούμε πως όσοι ενδιαφερθούν για το σχέδιο,τόσο από σεβασμό στην επιθυμία της κεντήστρας να διατεθούν τα έσοδα υπέρ της ΚΙΒΩΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ,όσο και από σεβασμό στον κόπο της προκειμένου να συνθέσει το έργο, θα επιλέξουν συνειδητά να μην αναδημοσιεύσουν ή διασπείρουν τα σχέδια με οποιονδήποτε τρόπο ,είτε μέσω διαδικτύου είτε χέρι με χέρι ώστε να επιτευχθεί ο σκοπός της ενίσχυσης μιας δομής-της ΚΙΒΩΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ-που απλόχερα χαρίζει την αγάπη της σε όλα τα παιδιά και η οποία στηρίζει τα έσοδά της αποκλειστικά και μόνο στη συνδρομή του κόσμου , χωρίς καμία κρατική επιχορήγηση! Ας προσθέσουμε με αυτό τον τρόπο το λιθαράκι μας ,ας ανοίξουμε κι εμείς την αγκαλιά μας ...
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να ευχαριστήσω όλες εκείνες τις κεντήστρες που μου δάνεισαν τα μοτίβα τους ώστε να αφηγηθώ "το δικό μου παραμύθι"... Επίσης θερμές ευχαριστίες στη φίλη Κλαυδία Μάμαλη για την αμέριστη βοήθεια που μου πρόσφερε. Όσο μπορώ θα είμαι στη διάθεσή σας να βοηθήσω .Σε κάθε περίπτωση πάντως πρέπει να έχετε στο νου σας πως είμαι ερασιτέχνης και πως το ..."βασίλειό" μου είναι μια γωνίτσα στο καθιστικό του σπιτιού μου(από την οποία μάλιστα απειλούν να με εκτοπίσουν..)
Σας ευχαριστώ πολύ για την αγάπη σας
Μαρία Σπαντιδάκη-υφάντρα
Παρακαλώ,αν θέλετε,κοινοποιήστε...

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018

ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΜΗΝΕΣ (Κέντημα με σταυροβελονιά, 1,07 Χ 0,58)

ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΜΗΝΕΣ
Κέντημα με σταυροβελονιά, 1,07 Χ 0,58


"...και πως να βρω τρόπο,παιδί μου,να σου πω ένα παραμύθι...Μεγάλωσες και δε μπορώ να σύρω το σκαμνάκι δίπλα στο τζάκι,να αφηγούμαι και να βλέπω τις σπίθες μέσα στα ολάνοιχτα μάτια σου...ο χρόνος θάμπωσε τη λάμψη κι εσύ έπαψες να πιστεύεις στα θαύματα......να σου το τραγουδήσω...δε μπορώ...η φωνή μου γέρασε κι αυτή μαζί μου...άλλωστε πάντα μου το έλεγες πόσο φάλτσα τραγουδώ...
...το κέντησα,παιδί μου,-ήταν ο μόνος τρόπος που είχα-...να το κοιτάς όταν φτάνεις μπροστά σε γκρεμούς στη ζωή σου...όταν σε εγκαταλείπει η ελπίδα...όταν σε αγκαλιάζει η απόγνωση...και να ονειρεύεσαι άλλους καιρούς ...τότε που η απλότητα ήταν τρόπος να ζεις...που οι άνθρωποι δεν είχαμε παρά μόνο τα απαραίτητα και που τα απαραίτητα ήταν αρκετά..."




Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

Καλή και ευλογημένη Σαρακοστή!!

 Την Κυρά Σαρακοστή
που είναι έθιμο παλιο
οι γιαγιάδες μας τη φτιάχναν
με αλεύρι και νερό
Για στολίδι της φορούσαν στο κεφάλι της σταυρό
και το στόμα της ξεχνούσαν
γιατί νήστευε καιρό
Και μετρούσαν τις ημέρες με τα πόδια της τα εφτά
κόβαν ένα τη βδομάδα, μέχρι να ρθει η Πασχαλιά!!!!!!
Καλό στάδιο...

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Ένα δειγματολόγιο...οικογενειακή υπόθεση!!!

Πάνω σε ύφασμα κουκουλάρικο-που πολύ το αγαπώ-με υπομονή πολύ-τα μάτια δε με βοηθούν πλέον- θέλοντας να το αφήσω κειμήλιο στην κόρη μου...έτσι σα μια φωτογραφία -όπως οι παλιές,ασπρόμαυρες- της οικογένειάς της... Είναι αλήθεια πως χρησιμοποίησα τεχνική που πολλοί την περιφρονούν-το κέντημα-που αρκετοί δεν τη θεωρούν τέχνη-όπως και την υφαντική- κυρίως όσοι έχουν ένα είδος ψυχαναγκασμού με το νεωτερικό και την καινοτομία...Εγώ πάλι θεωρώ πως είναι ο πιο ταιριαστός τρόπος για να ιστορήσεις κάτι τόσο προσωπικό και τρυφερό και γεμάτο συναίσθημα όσο μια...οικογενειακή ιστορία... Μια ιστορία γεμάτη αγάπη και πόνο,χαρά και θλίψη,απελπισία,υπομονή αλλά και ελπίδα... Μια ιστορία, δηλαδή, γεμάτη ζωή... Μέσα της χωρούν τα πάντα...όλα τα αντιφατικά,τα οξύμωρα... χωρούν τα όμορφα αλλά και τα άσχημα... χωρούν οι αναβάσεις των αρετών που κατακτούνται με αγώνα αλλά και οι καταβάσεις των παθών που συντρίβουν τον εγωισμό...Μια ιστορία καθημερινή...αλλά και πολύ προσωπική...


...προσπάθησα να βάλω πάνω στο πανί όλα όσα αγαπώ ...ένα σημαδάκι από το καθένα από αυτά..έτσι σε τόσο μικρό χώρο χώρεσαν...τα πρόσωπα-Θεός και άνθρωποι-,η αγάπη και η υπομονή,οι μέρες και οι νύχτες,τα σπίτια και οι μουσικές που τα μεταμορφώνουν,τα ταξίδια και οι φυγές...οι χοροί και οι Σαρακοστές της ζωής μας, όλα περασμένα σαν υφάδι στο στημόνι της ζωής...
                                  

...χώρεσαν τα βιβλία και οι μνήμες των αγαπημένων που έφυγαν...η κουζίνα με τα φαγητά και τις μυρωδιές της...η φιλία,η πίστη,η χαρά...ο κήπος και τα ζώα του σπιτιού...τα εργόχειρα...


...και το αποτέλεσμα είναι ένα..."δειγματολόγιο"!!!
Πάντα μου άρεσαν αυτά τα εργόχειρα!!! Το ότι  όμως τα λένε δειγματολόγια το έμαθα πρόσφατα από την ανάρτηση της φίλης Κλαυδίας Μάμαλη (http://katoapotinakropoli.blogspot.gr/2014/12/blog-post.html)στην οποία χρωστάω μεγάλη χάρη...αρχικά γιατί μου έδωσε πολύτιμες συμβουλές και πληροφορίες και κατόπιν γιατί στο πρόσωπό της γνώρισα έναν καταπληκτικό άνθρωπο ...από αυτούς τους τόσο δοτικούς που σπάνια πλέον έχει κανείς την τύχη να συναντήσει στη ζωή του... Γι αυτό και της αφιερώνω αυτή την ανάρτηση...
...τελειώνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω όσους επώνυμους και ανώνυμους μου έδωσαν τα εργαλεία αυτής της σύνθεσης... τα σχέδια δηλαδή...πολλά από αυτά πήρα από βιβλία,από περιοδικά και αρκετά από το διαδίκτυο ...Ελάχιστα ήταν όσα τροποποίησα και ακόμη λιγότερα όσα ήταν αποκλειστικά δικά μου σχέδια...
...το κέντημα είναι μια τέχνη πολύ γοητευτική και με μεγάλες δυνατότητες...Είναι μια τέχνη πανάρχαια... Αντιγράφω λίγα λόγια για την ιστορία του έτσι ώστε να αποκατασταθεί η αδικία που το θέλει μόνο τέχνημα... "Ο Αριστοτέλης υποστηρίζει ότι η πρώτη που έμαθε στις Ελληνίδες το κέντημα ήταν η Παμφίλη η κόρη του Απόλλωνα.Κάποια άλλη παράδοση θέλει τη φυλακισμένη Φιλομήλα,τη γυναίκα του Τηρέα,εκπληκτική κεντήστρα,η οποία μη βρίσκοντας άλλο τρόπο να στείλει στην αδελφή της μήνυμα που να της εξιστορεί το τι δεινά περνούσε,αποφάσισε να κεντήσει τα μαρτύριά της σε ένα τεράστιο πέπλο.Ο Όμηρος αναφέρει πως η Ωραία Ελένη,μη έχοντας τίποτα άλλο να κάνει και ενώ τόσα και τόσα παλικάρια σκοτώνονταν για χάρη της αυτή είχε βρει διέξοδο στην ανία της κεντώντας σε κόκκινο ύφασμα σκηνές από τον Τρωικό πόλεμο. Κατά τον Πλίνιο το κέντημα στην πρώτη του μορφή ήταν ένα είδος αριστοτεχνικού...μπαλώματος. Η ιστορία του άρχισε όταν τα ρούχα που φορούσαν οι άνθρωποι της εποχής εκείνης εφθείροντο και παρουσιαζόταν η ανάγκη να καλύψουν αυτό το φθαρμένο κομμάτι.Έπαιρναν λοιπόν ένα καινούργιο κομμάτι υφάσματος κι αφού έκοβαν το παλιό,τα ένωναν με τέτοιο τρόπο ώστε το πρόσθετο ύφασμα να φαίνεται σαν στόλισμα.Αν μάλιστα σκεφτεί κανείς ότι τα φορέματα εκείνης της εποχής ήταν τόσο μακριά που σερνόντουσαν στο δρόμο εύκολα καταλαβαίνουμε γιατί τα πρώτα κεντήματα και τα πιο συνηθισμένα ήταν ακριβώς στο τελείωμα των μακριών φορεμάτων της εποχής.Με το πέρασμα των αιώνων το κέντημα έγινε μια πραγματικά εκπληκτική τέχνη...."
Προσυπογράφω την τελευταία διαπίστωση και εύχομαι να βρει το κέντημα και στην εποχή μας τη θέση που του αξίζει....