Καλώς ορίσατε

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

Καφές και...κουρέλια...

 
Η ώρα του καφέ είναι η αναπαυτικότερη της ημέρας...Οι περισσότερες από τις μέρες μου έχουν πολύ δουλειά,πολλή κούραση, πολύ τρέξιμο....Παιδιά,κήπος,ζώα,υποχρεώσεις...Όμως όλα ξεχνιούνται αυτή την ευλογημένη ώρα που- από παλιά- ήταν ώρα συνάντησης και κουβεντούλας...Κουβέντα ανοίγω και σήμερα...Με τον καφέ δίπλα μου,χωμένη μέσα σε έναν τεράστιο κουρελόμπογο...γεμάτος παλιά ρούχα και αναμνήσεις...
 Η γιαγιά μου μου κόλλησε το μικρόβιο της... κουρελομανίας... Καθισμένη στο καρεκλάκι της,ώρες ατελείωτες, έκοβε κουρέλια,συνδύαζε χρώματα,έραβε και τύλιγε κουβάρια...Τσουβάλια ολόκληρα από κουρέλια...
Ένα από αυτά τα τσουβάλια έχω ακόμη δίπλα μου...Δεν πρόλαβε να το υφάνει ή να το πλέξει... και μου το άφησε...κληρονομιά...Δεν μπορούσε να δεχτεί να πετάξει όλα τα παλιά ρούχα ή υφάσματα που περίσσευαν..."Αμαρτία από το Θεό,παιδί μου" έλεγε...Αυτή η άποψη δεν ήταν μια παραξενιά ,αλλά η κρατούσα άποψη των ανθρώπων πριν από, όχι πολλά, χρόνια...Παραθέτω ένα μέρος κειμένου ενός συντοπίτη και συνομήλικού μου του Γεράσιμου Τσιμπλούλη(http://tsibloulis.blogspot.gr/2008/06/blog-post_11.html) το οποίο και προσυπογράφω,αφού κι εγώ θυμάμαι όσα περιγράφει..."Θυμάμαι τον πατέρα μου να κόβει στα δυο τη χαρτοπετσέτα και τη μάνα μου να κάνει παξιμάδια το μπαγιάτικο ψωμί. Το φαγητό σαν περίσσευε έμπαινε στην άκρη για την επαύριον ως συμπλήρωμα ή για να «παντρευτεί» ώστε να προκύψει ένα νέο πιάτο. Και τ’ αποφάγια κατέληγαν στις γάτες της γειτονιάς. Στα σκουπίδια ψωμί ή φαγητό ήταν κάτι το αδιανόητο. Ήταν αμάρτημα. Ο σκουπιδοτενεκές μας ποτέ δεν ξεχείλιζε, παρότι η σκουπιδιάρα του δήμου περνούσε δυο με τρεις φορές τη βδομάδα."...
 Με την ίδια λογική,λοιπόν δεν πετούσε και η γιαγιά μου τα κουρέλια...Τα έκοβε το χειμώνα και τα ύφαινε κουρελούδες το καλοκαίρι...Από τότε κι εγώ αγάπησα τούτη την ενασχόληση... Αυτός ήταν ο κυριότερος λόγος που έμαθα να υφαίνω....Όσο ωραία εργόχειρα κι αν μπορείς να δημιουργήσεις με τον αργαλειό εγώ έμενα κολλημένη στις ...κουρελούδες... Ταπεινές αλλά και τόσο οικείες... Καινούργιες, αλλά κάθε πόντος της κάτι σου θυμίζει...Το παλιό μου φόρεμα,η παλιά πιζάμα του πρώτου μου γιου...το φούτερ που φορούσα όταν....
Σα να ακούω τη Λωξάντρα(δε θεωρώ τυχαίο το γεγονός ότι αυτό το βιβλίο της Μαρίας Ιορδανίδου είναι από τα αγαπημένα μου)... "Σαν κάθισε το απόγευμα στη κόγχη του μιντεριού της, πήρε μπροστά της το κουρελόμπογο να ψάξει νάβρει κανένα κομμάτι απαλή βατίστα για να κεντήσει σαλιαρίστρες του μωρού. Ο κουρελόμπογος ήταν άνω-κάτω. Ξένο χέρι θα μπήκε μέσα κει όσον καιρό έλειψε στα Ταταύλα.-Κακόν-καιρό-να-μην-έχουνε, μουρμουρίζει η Λωξάντρα ταξιθετώντας τα κουρέλια της.
Βαστά στο χέρι της ένα θαλασσί κουρέλι και στέκεται. 

Αυτό πως βρέθηκε εδώ; Από πού είναι; Α, είναι ένα κουρέλι από το τσιτάκι που είχε ράψει η μάνα της… διες, διες… πόσω χρονών πράμα!
Κάθεται συγκινημένη με το κουρέλι στο χέρι. Διες εκεί! Το φουστάνι φορέθηκε, ξεθώριασε, πάλιωσε, και κείνη που το φόρεσε είναι πεθαμένη. Και όμως το κουρέλι απόμεινε ολοζώντανο. Τι είναι ο άνθρωπος! 
Να και ένα κομμάτι στόφα απ’ τις παλιές κουρτίνες τους, να και ένα κομμάτι μπαμπακοφανέλα από τη ρόμπα που είχε ράψει όταν γέννησε τον Αλεκάκη της. Αχ! Να και ένα κομμάτι απ’ τη νυφική της ρόμπα.Ολάκερο το παρελθόν ζωντάνεψε μπροστά της. Ολάκερο το παρελθόν δεμένο σ’ ένα μπόγο.»
Τον τελευταίο καιρό είναι δύσκολο να βάλω μπροστά τον αργαλειό μου...(http://vasanakia.blogspot.gr/2012/03/blog-post_08.html).Έτσι ξαναθυμήθηκα άλλους τρόπους να αξιοποιήσω τα κουρέλια που κόβω...
Ο πιο απλός είναι το πλέξιμο των κουρελιών με το βελονάκι...
 Με τον τρόπο αυτό μπορούμε να κάνουμε μαξιλαράκια,τσάντες,χαλιά, σουπλά για το τραπέζι της κουζίνας μας ή ό,τι άλλο προστάξει η φαντασία μας...
Τα κουρέλια τα χρησιμοποιώ είτε σαν ολόκληρο κουβάρι, θεωρώντας πως δουλεύω με νήμα...


είτε τα κόβω μικρά κομμάτια και να τα ενώνω μεταξύ τους δημιουργώντας πολύχρωμα εργόχειρα όπως αυτό που φτιάχνω με τα κουβάρια της γιαγιάς μου(θα ήταν πολύ ωραίο σαν σουπλά...
 ...παρόλο που το προορίζω για χαλί)...
...για να ενώσετε τα κουρέλια μπορείτε να τα ράψετε ή να ακολουθήσετε έναν άλλο τρόπο που εγώ βρήκα πολύ βολικό....Αν θέλουμε να ενώσουμε αυτά τα δύο κουρελάκια...
 ...διπλώνουμε λίγο τη μία άκρη του ενός(μωβ)...
 ...και με ένα ψαλίδι κόβουμε την άκρη...
 ...έτσι ώστε να γίνει μια μικρή χαρακιά....
 ...κάνουμε το ίδιο και στο άλλο κουρελάκι(κόκκινο)...
 ...κατόπιν περνάμε το κόκκινο κουρελάκι μέσα από τη χαρακιά του μωβ...
 ...και την άλλη άκρη του κόκκινου μέσα από τη χαρακιά του κόκκινου...

 ...τραβάμε προσεκτικά,σφίγγουμε...και τα δύο κουρελάκια ενώνονται... για πάντα...

...με τον τρόπο αυτό έχουμε όσο νήμα θέλουμε δωρεάν(στα ύψη έφτασαν οι τιμές των νημάτων...απλησίαστες έγιναν...)Αν μάλιστα έχουμε την υπομονή να κόψουμε τα κουρέλια πολύ λεπτές λουρίδες μπορούμε να φτιάξουμε πραγματικά κομψοτεχνήματα(http://vasanakia.blogspot.gr/2012/03/blog-post_8092.html)...
Αν πάλι τα κουρέλια σας έχουν μεγάλο πάχος και δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε πλεκτά ή υφαντά εργόχειρα μπορείτε με αυτά να φτιάξετε χαλιά σαν το παρακάτω...
 ...τα κομμάτια είναι κομμένα μικρές λωρίδες,με στρογγυλεμένες τις άκρες...
 ...ραμμένα ένα ένα(αφού τα διπλώσετε στα δύο) πάνω σε τσουβάλι(μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και καμβά)...

...η ώρα όμως πέρασε...Καιρός να μαζέψω τον κουρελόμπογο και να τον βολέψω σε μια άκρη...Σε λίγο το σπίτι θα γεμίσει φωνές και θορύβους...Οι ψίθυροι των αναμνήσεων δεν αντέχουν τέτοιον ανταγωνισμό...σωπαίνουν και περιμένουν....Εύχομαι να ασχοληθείτε με τα κουρέλια του σπιτιού,να βρείτε τρόπους ώστε να μην πεταχτούν...όσο ακόμη είναι χρήσιμα....


37 σχόλια:

  1. Οτι και να πω θα ειναι λιγο Μαρια!!!!
    Εχεις απολυτο δικιο και μπραβο σου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ και χαίρομαι που συμφωνούμε...Πάντα υγεία και χαμόγελο εύχομαι...

      Διαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Για μια ακόμα φορά μας καθήλωσες!!!
    Τώρα είναι η δική μου ώρα να πιάσω το βελονάκι! (Έχω και μια κουβέρτα να τελειώσω!)
    Φιλάκια πολλά, γλυκιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να είσαι καλά...Φιλιά και αγάπη και χαιρετισμούς στο όμορφο νησί σας...

      Διαγραφή
  4. Συγκινήθηκα διαβάζοντας την ανάρτησή σου!!Τελικά οι μνήμες είναι πάντα παρούσες σε ότι κι αν κάνουμε,όπως κι αν πορευόμαστε!
    Να είσαι πάντα καλά,γεμάτη με ωραίες αναμνήσεις!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι είναι!!!Όλα υπάρχουν μέσα μας...Όμορφα ή άσχημα μόνο να τα επεξεργαζόμαστε μπορούμε ,όχι να τα εξαφανίσουμε ...είτε στο μυαλό μας είτε με το...βελονάκι....

      Διαγραφή
  5. Και τί δεν έκαναν οι γιαγιάδες μας, και νά τώρα που όλα αυτά επιστρέφουν στην ζωή μας. Αυτά τα κομψοτεχνήματα όμως που υφαίνεις με τα λεπτά κουρελάκια είναι το κάτι άλλο!!
    Φιλιά, καλό Σαββατοκύριακο και βοήθειά μας οι Ταξιάρχες!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αμήν!!!Υπό την σκέπη τους να είμαστε πάντα...Καλά να είσαι,Μαριάννα μου...

      Διαγραφή
  6. απλά λόγια αλλά γεμάτα ουσία.Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επίσης!!!Χαρά και αγάπη στο σπιτικό σου...

      Διαγραφή
  7. Την απολαυσα την αναρτηση σοη. Καλως σε βρηκα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς όρισες...Χαίρομαι που σε γνωρίζω...Επισκέφτηκα το μπλόγκ σου και ευχήθηκα να ήμουν 30 χρόνια νεότερη!!!!

      Διαγραφή
  8. Μπράβο Μαρία μου! Νόμιζα πως μόνη μου ήμουν στο κλαμπ! με εντυπωσίασε το πλήθος των ευκαιριών που έχουν τα κουρελάκια να ξαναζήσουν.......σ΄ ευχαριστώ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τζένη μου,σε ντρέπομαι...Ακόμη με την ύφανση σε τελάρο...Είμαι ασυγχώρητη...το ξέρω....

      Διαγραφή
  9. Εγώ θυμάμαι η γιαγιά μου έπλεκε πατάκια για την είσοδο με νάϋλον σακούλες διαφόρων χρωμάτων και ήταν πανέμορφα.
    Μπράβο που συνεχίζεις την παράδοση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι,κι εγώ έχω ακόμη τέτοια χαλάκια από τα χεράκια της...Και βολικά...Πάντα καλά να είσαι!!!

      Διαγραφή
  10. Και τι δεν μου θύμησες μ αυτή την ανάρτηση !!!
    Και τη γιαγιά μου και τη μαμά μου ... η μεν γιαγιά διάφορα πατάκια με κουρελάκια, η δε μαμά εκτός από κουρελάκια, έκοβε και τα καλσόν για την ίδια δουλειά και αυτά !!!
    Μπράβο σου λοιπόν και γειά στα χέρια σου !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λοιπόν,το χαλί που φτιάχνω τώρα με τα κουρέλια της γιαγιάς μου έχει πολλά καλσόν μέσα!!!Ιδανικά για πλέξιμο...Φιλιά και αγάπη...

      Διαγραφή
  11. Τι ξέθαψες σήμερα !!!! Το κάνω εδώ και τρία χρόνια ,μανία κουρελιών έχω ,μη πεταχτεί κάτι στα σκουπίδια ...Καθάρισα τις ντουλάπες μου , της μαμάς ,της πεθεράς ,της θείας και τόνους τα ρούχα ....έκανα χαλάκια με πλεξούδες ,τα χάρισα ,άλλοι τα καταχάρηκαν και άλλοι στραβοκοίταξαν ...ώσπου έβγαλα ένα κοκαλάκι δίπλα στον αντίχειρα ....και πάλι όμως συνεχίζω....όμορφη νοσταλγική ανάρτηση !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ θα ήθελα να δω αυτά που έφτιαξες...Ε'ίμαι σίγουρη πως θα έπαιρνα πολλές ιδέες!!!Χαίρομαι που δεν είμαι η μόνη...γραφική του χωριού(τα παιδιά μου έτσι με λένε)... Πολλά φιλιά και αγάπη...

      Διαγραφή
  12. Τα πιο χρήσιμα από τα άχρηστα -αν μπορείς να το πεις έτσι-
    Θυμάμαι την μητέρα να κάνει τα ίδια πλεκτά και να δίνει τα κουρελοκούβαρα για κουρελούδες, τις οποίες έχω ακόμα καινούριες.

    Είσαι πάντα ένας θησαυρός!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να είσαι πάντα καλά,Θαλασσένια μου!!!Σε φιλώ...

      Διαγραφή
  13. ααααααααααααχ αααααααααααααααααααχ.......τι καλά να σε ειχα πραγματικη γειτονισσα...........θελω θελω θελω και γω να το κανω αυτο εδω και καιρο.........και με σακουλες..........αλλα τι βελονα θελει?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι,Σοφία μου...Δε φτάνει που δεν είμαστε γειτόνισσες αλλά έχεις πιάσει και τα άκρα της Ελλάδας...Με βελονάκι μπορείς να πλέξεις τα κουρέλια...Αλλά και με βελόνες γίνεται αν είναι μικρό το εργόχειρο...Σα νήμα να τα σκέφτεσαι...

      Διαγραφή
  14. Θυμάμαι όταν ήμουνα μικρό παιδί ακόμα
    μια κουρελού πολύχρωμη
    εδιάλεξα για στρώμα
    και κάτω απ΄την αστροφεγγιά,
    στη νύχτα, στα θεμέλια
    τα όνειρά μου έχτιζα κι ας ήτανε κουρέλια

    Πέρασα μεσημέρια, βράδια
    πόνους, χαρές και χτυποκάρδια
    παρέα με την κουρελού
    σήμερα εδώ κι αύριο αλλού

    Μα πέρασαν χρόνια πικρά
    κι είπα ζωή ν' αλλάξω
    την κουρελού δεν μπόρεσα
    όμως να την πετάξω,
    γιατί κι αν έγινε παλιά
    την έχω πάντα στρώμα
    τους πόνους και τα βάσανα
    σ' αυτήν τα λέω ακόμα

    Πέρασα μεσημέρια, βράδια.....

    Κι αν σκίστηκε η κουρελού
    απ΄της ζωής τη μπόρα
    πρέπει να βρω υπομονή
    να τη μπαλώσω τώρα,
    γιατί είναι από δάκρυα
    κι από χαρά βαμμένη
    κι έχω ολόκληρη ζωή
    απάνω της πλεγμένη
    Αθάνατα και διαχρονικά [κουρελού και άσμα του σερ Μπιθικώτση]
    Καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θεοδόση,μου έφτιαξες τη μέρα...Υπέροχο τραγούδι ...Δεν το ήξερα...Είναι όπως ακριβώς τα λέει...Σε ευχαριστώ πολύ...Οι σπόροι θα καταφτάσουν όσο γρηγορότερα γίνεται...Τον αδελφό μου περιμένω....

      Διαγραφή
  15. ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ ΝΑ ΤΙΣ ΘΥΜΩΜΑΣΤΕ ΠΙΟ ΣΥΧΝΑ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΟΤΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΓΧΟΣ.
    Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΟΥ ΜΟΥ ΘΥΜΗΣΕ ΠΟΛΛΑ,ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΚΟΒΕΙ ΚΟΥΡΕΛΙΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΝΑ ΤΑ ΤΥΛΙΓΩ ΚΟΥΒΑΡΙ.ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΠΛΕΚΕΙ ΜΕ ΤΟ ΒΕΛΟΝΑΚΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΓΙΑΤΙ ΗΜΟΥΝ ΜΙΚΡΗ ΚΑΙ ΦΟΒΟΤΑΝ ΝΑ ΜΟΥ ΔΩΣΕΙ ΒΕΛΟΝΑΚΙ.
    ΚΑΙ ΕΓΩ ΟΠΩΣ ΕΣΥ ΔΕΝ ΠΕΤΑΩ ΤΙΠΟΤΑ,ΚΟΥΡΕΛΙΑ ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΡΟΥΧΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΟΥ ΤΑ ΔΙΝΩ ΣΕ ΦΙΛΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΜΙΚΡΟΤΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ..ΜΑΖΕΥΩ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΑΝΑΚΥΚΛΩΝΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΚΑΙ Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ ΟΛΟ ΦΩΝΑΖΕΙ ΓΙΑΤΙ ΟΣΕΣ ΑΠΟΘΗΚΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΧΤΙΣΕΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΦΤΑΝΟΥΝ
    ΑΝ ΚΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΑΚΙ ΣΟΥ ΗΤΑΝ ΑΛΛΟΣ .ΧΑΡΗΚΑ ΠΟΛΥ ΓΙΑΤΙ ΕΙΔΑ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΛΑΜΠ.
    ΑΛΛΑ ΑΡΚΕΤΑ ΦΛΥΑΡΙΣΑ,ΤΟ ΕΧΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΥΣΟΥΡΙ,Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΗΡΘΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΩ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΣΟΥ ΧΡΩΣΤΑΩ ΑΠΟ ΠΕΡΥΣΙ,ΣΕ ΘΥΜΙΘΗΚΑ ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΘΑ ΦΤΙΑΞΩ ΤΟΝ ΤΡΑΧΑΝΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΕΙΔΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΠΟΥ ΜΟΥ ΖΗΤΗΣΕΣ ΠΕΡΥΣΙ ΕΙΠΑ ΝΑ ΣΕ ΚΑΛΕΣΩ ΑΝ ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΒΡΗΚΕΣ ΑΛΛΗ ΣΥΝΤΑΓΗ.
    ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό Χειμώνα...Πέρασα...Κάλλιο αργά παρά ποτέ!!!!

      Διαγραφή
  16. τι ομορφα πραγματα που μπορείς να κανεις με τα κουρελακια .. πραγματι παλια δεν πετούσαμε τίποτα.. και όσες ξερανε απο αργαλιο όπως εσύ, κανανε θαυματα.. παλια δεν τις θέλανε τις κουρελούδες.. και τωρα που πουλιούνται και στα σουπερ μαρκετ.. να δείς πως τις αγοραζουνε..!!!!! ξαναβρήκαν την αξία τους...γειά στα χερια σου.. φιλάκια πολλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΝΑ ΘΥΜΗΣΕΣ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ!!
    ΤΑ ΚΟΥΡΕΛΙΑ ΤΑ ΛΑΤΡΕΥΩ ΚΙ ΕΓΩ, ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ Η ΜΟΝΗ!!!!
    ΔΕ ΒΡΗΚΑ ΟΜΩΣ ΚΑΠΟΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΤΑ ΥΦΑΝΕΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΛΗΜΜΥΡΑ,
    ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΠΕΤΑΧΤΗΚΑΝ!
    ΕΧΩ ΠΑΛΙΕΣ ΚΟΥΡΕΛΟΥΔΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΙΛΑΩ ΣΑΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ!!
    ΤΙΣ ΣΤΡΩΝΩ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΤΙΣ ΧΑΙΡΟΜΑΙ!!!!!
    ΘΑ ΔΟΚΙΜΑΣΩ ΜΕ ΤΟ ΤΣΙΓΓΕΛΑΚΙ ΝΑ ΔΩ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ!!!!
    ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ!!!!
    ΦΙΛΑΚΙΑ!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. ΠΗΓΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΠΟΥ ΛΕΣ ΚΑΙ ΕΙΔΑ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΤΕΛΑΡΟ.
    ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ!!
    ΑΝ ΚΑΙ ΕΨΑΞΑ, ΔΕ ΒΡΗΚΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ.
    ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ ΝΑ ΤΗ ΒΡΩ!!!
    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Καλώς σε βρήκα !!!!! Τι όμορφη ανάρτηση !!!! Εχω ακόμη κουρελούδες από τα χεράκια
    της μαμάς μου και τις λατρεύω !!!
    Η αναφορά σου στη Λωξάντρα απόλυτα ταιριαστή με την ανάρτησή σου !!
    Είναι και για μένα ένα από τα πολύ αγαπημένα μου βιβλία (το έχω διαβάσει 3 φορές !!!)
    Θα είναι χαρά μου να τα λέμε !
    Νίκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Πόσο οικίες μου είναι οι αναμνήσεις σου!
    Με ταξίδεψες πίσω στο χρόνο και με συγκίνησες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. εντυπωσιακό...θυμήθηκα κι εγώ τους δικούς μου... με πλαστικές σακούλες έφτιαχναν...χαλάκια.. τέλεια.. γεια σου Οστρια.. τα λέμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. πω πω είναι υπέροχα!! καλά τα λέγαν οι παλιοί, αμαρτία να πετάς στα σκουπίδια όταν μπορείς να τα αξιοποιήσεις αλλιώς!! είτε ξαναδίνοντάς τους ζωή, είτε χαρίζοντάς τα σε όσους τα έχουν ανάγκη. πολύ ωραίες οι οδηγίες, μου άρεσε πολύ η ιδέα με το τσουβάλι και τα κουρελάκια!! φιλιά πολλά! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή